İşte: Daha bebek doğmadan bir kıskançlık krizi yaşadık. Ama kardeş krizi miydi, yoksa renk krizi mi emin olamadım!
Anlatayım: Dün sabah bebek yatağımız geldi. Barış abi montajcılara bebeğe ayrılan odayı gösterdi. Kurum işlemi bittiğinde de yatağın üzerine çıkıp, güvenilirliğini kendince test etti. O öğle uykusundayken ben de boş duvarlara ve odayı işgal eden erzak dolabının üzerine, almış olduğum kelebek çıkartmalarını yapıştırdım. Hani, ortam biraz daha bebeksi olsun diye… Kalan kelebeklerden mavi olanlarını ise Barış’ın odasındaki dolaba yapıştırdım. Hani, “niye benim de yok?” demesin…
Barış uyandığında ona önce kendi dolabındakileri gösterdim. Çok beğendi. Sonra ona bebek odasını gösterdim. Birden kıyamet kopuverdi: “Ben de bu kadar çok kelebek istiyorum!” Ağlıyor, ama nasıl bir ağlama… Sanki içinde birikmiş negatif enerjiyi atıyor…
“Siblings Without Rivalry” kitabında bu tür durumlar karşısında anne-babanın nasıl sağlıklı tepki verebileceği, olabilecek en güzel şekilde anlatılmış. Söylendiği gibi yaptım: Oğlumun isyanını ve ağlamasını sabırla dinledim, ona sarıldım. Onu daha çok kızdırmak pahasına şu acı gerçeği de söyledim: “Maalesef pembe renkler ve kelebekler daha çok kızlar için”… (ah şu renk dayatmaları yok mu!)
Barış biraz sakinleştiğinde, bir pembe kelebek seçti ve özellikle onu, kendi odasına istediğini söyledi. Bu kelebeği duvardan çıkaramayacağımı (tabii hemen tekrar kıyamet kopuyor), ama isterse resmini çizebileceğimizi ve o resmi odasına yapıştırabileceğimizi söyledim (ve başımı kuma gömüp tepkisini bekledim!). Kabul etti! Haydi bakalım, oğluma dizaynır elinden çıkmış bu çiçek motifli kelebeklerin en zorunu bizzat çizme zamanı.
Bu sabah oğlumu uyandırmak üzere yanına gittiğimde, doğrulup bana ilk olarak söylediği şey, artık o pembe kelebeği dolabından çıkaracağı oldu.
“Çünkü o kız rengi”, dedi bana.
Etiketler: Barış abi, Günlük, Hamilelik, Kardeş, Pedagoji, İkinci çocuk
